Kitaplar
EVDE HUZUR KALMADI Peki Nereden Başlamalıyız?
“Evde huzurumuz kalmadı…”
Son zamanlarda bu cümleyi ne kadar çok duyar olduk, değil mi?
Sadece terapi odasında değil, sokakta, mutfakta, okulda, işyerinde…
Her yerde bir çatlak, bir kopukluk, bir yorgunluk hissi.
Oysa aile, insanın ilk güvenli alanıydı. Şimdi o alanda bile savaşlar var.
Araştırmalar açık:
Her üç evliliğin biri boşanmayla sonuçlanıyor.
Boşanma nedenlerinin başında, %72 oranla eşlerin aileleriyle yaşanan çatışmalar geliyor.
Diğer bir neden: “El âlem ne der?” diyerek, ihtiyaç olmayanı ihtiyaç zannetmek.
Tüketim arzuları ilişkilerin üzerine çıkmış.
Saygı eksilmiş, sevgi şekil değiştirmiş.
İnsanlar sevilmekten çok “beğenilmek” istiyor artık.
Rol modeller yerine, nasihat veren ama yaşayamayan figürler var.
Ve belki de en önemlisi: İnanç zayıflamış.
Kendine, karşısındakine, hayata, Yaradan’a olan bağ çözülmüş.
Psikoloji diyor ki:
İnsanın iç dünyasında karşılanmayan ihtiyaçlar, dış dünyadaki ilişkilere yansır.
Kalp ve akıl süzgecinden geçmemiş duygular, bireyi içeriden tüketir.
Bakın, belki sizde de bunlardan biri vardır:
Şehevi arzularla yoğrulmuş istekler,
Hırsla yakalanan hedefler,
Aceleyle alınmış kararlar,
Makam tutkusu,
Bitmek bilmeyen para isteği,
Sürekli takdir edilme beklentisi,
Ve hatayı asla kendinde görememek…
İşte bu duygular, sadece bireyi değil, birlikte yaşadığı herkesi de yorar.
Ailedeki huzursuzluk bazen bireyin içindeki kaosun dışa yansımasıdır.
Peki, suçlu kim?
“Devlet.” demek kolay.
“Çevre bozdu.” demek de öyle.
Ama en cesur cevap şu:
“Belki de sorun bende…”
Kendi içini onaran, ailesine huzur verir.
Kendiyle yüzleşebilen, başkasını anlayabilir.
Kendinden başlayan, iyileştirir.
O hâlde bir psikolog olarak ben de şöyle diyorum:
“Sen, senden başla.”
Ben başladım.
Şimdi sıra sizde…
Ph. D. Mehmet Rıza Özacar
Gzt Arş. Yazar
